Referentias, de Xosé Lois García, é un poema monumental quetranscende as limitacións do xénero para converterse na cartografía íntima dun vasto universo intelectual.Desde a casa lisboeta de Sophia de Mello Breyner Andresen até o mausoleo do Che Guevara en SantaClara, desde os trobadores galeses medievais até os mártires contemporáneos de Palestina, Garcíaconstruíu a súa identidade poética a través dun diálogo constante coas figuras que marcaron a «paisaxeinterior». Non é un libro de homenaxes convencionais: é a arquitectura dun concepto que se define polasúa admiración e compromiso.A obra explícase como unha constelación de conversas intertextuais onde a técnica medieval do «leixa-pren» se converte nun método contemporáneo. Os versos de Manuel Bandeira dialogan co autorbrasileiro. As palabras de Gabriel Aresti resoan na apaixonada defensa da «Matria» galaica. Místicosdabondo como Rumi conversan con San Xoán da Cruz nunha procura espiritual que transcende asfronteiras dogmáticas. Esta estrutura caleidoscópica revélalle a un poeta de erudición enciclopédica acapacidade de ensinar cuestións a través de épocas, xeografías e disciplinas do coñecemento humano.Xosé Lois sitúase como herdeiro dunha tradición de poesía cívica e combativa, firmemente arraigada nasúa identidade galeguista pero cunha vocación universalista. O compromiso nacionalista está arraigadonun anticolonialismo visceral que abrangue as obras de Angela Davis, Frantz Fanon e os poetas deGuatemala ou Gaza. O místico tibetano Milarepa convive co revolucionario Che Guevara nunhacosmovisión que fusiona política e espiritualidade, denuncia e contemplación, resistencia local esolidariedade planetaria. En Galiza é tamén un punto de partida para unha cartografía global da xustiza ea beleza.Referentias preséntase, en última instancia, como un acto de xenerosidade intelectual sen comparaciónna poesía contemporánea. É a invitación dun poeta duro a volver á súa biblioteca interna, un mapa delecturas, admiracións e compromisos que o lector pode usar para construír as súas propias referenciasnun mundo fragmentado. Xosé Lois non só fala cos seus contactos: ofrécelles como aquí, coma un mapapara navegar futuros na procura da súa propia paisaxe interior.